Bazı insanlar doğuştan yalnız doğar. Kimi dini yüzünden, kimi ırkı yüzünden kimiyse seçimleri yüzünden yalnız kalmaya mahkûmdur. Bende bu insanlardan sadece biriyim. Bizler Jack’in dışlanmışlık hissiyiz.
Toplum, öyle bir yaradır ki, çoğu değerli insanı bu yüzden kaybederiz. Genelde bunun farkına ise yıllar sonra varırız. Toplum, dışlamaya bayılır. Toplum, insanları suçlamaya bayılır. Toplum, çirkindir.
Bizler sırf babamız kızmasın diye onun tuttuğu takımı, onun oy verdiği partiye ve toplumdan dışlanmayalım diye yalan atan insanlar değiliz. Bizler bunun farkındayız, bizler kendi içimizde mutluyuz. Kimse bizim yerimize düşünmüyor, kendimiz düşünüyoruz. Bu yüzden bizleri sevmiyorlar.
Bu ülke, düşünemeyen insanları sever ve sayar. Biz düşünüyoruz, biz susmuyoruz, biz konuşuyoruz. O yüzden sevilmemeye mahkumuz. Bizler televizyon izleyip, televizyondaki Acun’un programlarına kanıp, mutlu olmaya çalışan gençler değiliz. Bizler herşeyin farkındayız. Toplum, herşeyin farkında olan insanları sevmez.
Bu yüzden bizler yalnız kalmak zorundayız. Bu yüzden bize yaklaşamazlar. Bu yüzden korkaklar, bize dokunmaya korkarlar. ONLAR KORKAK! ONLARA ALDANIP DEĞİŞMEYİN, BİZLER SUSMAYI SEVMEYEN İNSANLARIZ!
Ayrıca hep yalnız kalacağız diye birşey yok. Bir gün bizim gibi biri çıkacak! Ne diyorum sürekli? Tıkanalım, olduğu kadar tıkanalım. Yoksa nefes alamayız. Ve önce hiç olmayı bilelim, daha sonra ne olmak istiyorsak onu oluruz! Bizler toplumun kaldıramadığı insanlarız!
Kitleler bizi çekemediği sürece yalnız kalmaya mahkumuz. Ama sorun yok, insan kendisi gibi yaşayamayacaksa, ölsün daha iyi! Başkalarının ölümlerine sevinenler kendi gözyaşlarında boğulacak, bizler ise herşeyden önce onurumuzu yitirmeyelim.
