Ara Vermenin Dayanılmaz Yoğunluğu

Blog açılalı, 3 yıl oldu. 2009′un Mart’ında açtım, şimdi 2012′nin Mart’ı…

Hayatım boyunca çok şey yaşadım. Yeri geldi içtim, yeri geldi 5 vakit namaz kıldım, yeri geldi aşık olup evinin önüne gittim, yeri geldi sevdamdan ağladım, yeri geldi seviştim, yeri geldi dışarıda kaldım, yeri geldi otostopla gezdim, yeri geldi 3-4 kişiden dayak yedim, yeri geldi tehdit edildim, yeri geldi 1 hafta aç kaldım, yeri geldi aldatıldım, yeri geldi aldattım, yeri geldi sustum, yeri geldi yaşadım, yeri geldi mafyanın çatışmasının ortasında kaldım, yeri geldi otelde çalışırken otel odasında orospuya 100 TL bayılan adamın inlemelerini duydum, yeri geldi onları kapı deliğinden izledim, yeri geldi esrar taşıyan birisiyle beraber esrar sattım, yeri geldi cigara içilen ortamlarda oldum, yeri geldi terk edildim, yeri geldi gördüm, yeri geldi düşündüm, yeri geldi inşaatta çalıştım, yeri geldi sinemalarda gezdim tozdum, yeri geldi tarlada çalıştım, yeri geldi insan oldum ve hep insan oldum, olmak için çalıştım…

Ama hiçbir zaman, hayatım boyunca hiçbir zaman bir insanın kalbini kırmadım, kırmamaya çalıştım. Benim kalbim çok kırıldı, hala kırılıyor. Acısını iyi bilirim. Ben, mutsuz geçen hayatların deneme tahtasıydım. Hayatının monotonluğundan sıkılan her kraliçe beni kullandı.

Bana “seni özledim” bile diyemeyen insanlar denk geldi hep. Hep canımı acıttılar. Erkekliğe sığar mı lan ağlamak dedikleri geceler de ağladım ben en çok. Ve tam sevme zamanlarında nefret ettim onlardan. Ve nefret etme zamanlarında sevdim onları. Herkes kraliçeydi, herkes ulaşılmazdı.

Yaşım 21. Belki de önümde yaşayacağım çok şey var. Ama eminim, hep arkadan bakan ben olacağım. Hep onlar gidecek. Onlar gidecek ve istedikleri zaman gelecekler. Onlar istediklerini söyleyip kalbimi kıracaklar ve onlar gülecek.

Sinirimden çatlayacak zamanlarım da oldu elbette. Yağdırdığım küfürler her acımın bir göstergesi gibiydi. Yüreğime atılmış her bir yaranın tekrar kanaması gibiydi. Ben, hiçbir ilişkimde ‘ben’ diyemedim. ‘Sen’ dedim, sen… Biz diyemedi kimse, diyemez de zaten. Güvercinin omzuna sıçtığı gibi benim ağzıma sıçtıkları oldu. Aniden ve hızla. Sadece susup baktım ve bazen susmayıp küfür ettim.

Dostlar… Onlarda suç bulmuyorum. Hangi insan bu devirde çıkarı olmadan iş yapar ki? Benden başka. Ve kullanılmışlık hissi. Herkes açık sözlü olunca ‘iyi’ olurdu, ben ‘açık sözlü’ olunca sivri dilli, ukala olurdum.

İlk defa lisede, okulun kaşarına vurulmuştum. İlk defa bir kıza aşıktım. Aşkın tanımını bilmeden, aşık olmuşum haberim yok. Gidip konuşmak istedim. Birinin aracılığıyla haber götürdüm. Kız kabul etti. Sevindim. Çünkü herkesi etmiyor, beni etti sandım. İlk defa bir kızla sadece bu aşk konularını konuşacaktım. Diyeceğim iki kelime vardı ama bakın benim halime:

- Şey, naber?
- İyiyim ya, senden?
- Te te te te teşekkür edededededederim.
- Sakin ol ya.
- Okulun en güzel kıkıkıkıkızısın.
- Biliyorum elbette, bunu söylemek için mi çağırdın beni ya?
- Yoyoyoyoyoyok. Şey… Ben senden hohohoşlandım.
- Bende bir şey var sandım ya, ayakkabılarına baksana önce.
- … (Yutkundum, güçlükle)
- Off hadi zil çalacak ben kantine gidiyorum, Berk’ler orada.
- Tamam, git…

İşte benim ilk denemem bile böyle olmuştu. Beni ayakkabılarımdan vurmuştu. Kundura giyerdim, okul elbisesinin altına bir tek o giderdi. Konvers dedikleri ayakkabıları sonralardan giymeye başladım ben. Konvers ile doğmadım ki. Ben kundura giyerken Berk’ler Aytuğ’lar konvers giyerdi. Anadolu kokardık biz, nereden bilelim. Babamız yanımızda içki içerken annemizin kalçasına vurup “orospu seni, çok seviyorum” demedi hiçbir zaman. Çünkü babamız içmezdi de. Çünkü saygı önemliydi, çünkü insanlık önemliydi. Belki annemi ara sıra döverdi ama şimdi hala mutlu şekilde yaşarlar. Biz edepli adaplı büyümüştük. Bilemedik başlarda gençlerin neyi sevdiğini. Ve saçımızı taramayı.

O günden sonra hiçbir insanı görünüşü için yargılamadım. Kilosuna, boyuna, posuna, elbisesine, ayakkabısına, sesine laf söylemedim. Bu tür şeylere önem veremedim ben. Veremezdim de. Yeri geldi paraya bile değer biçtiler, ama kalplere biçmediler.

İnsanlar, sizi akıl ve alçak gönüllülük konusunda yenemiyorsa kendisinde olup ta sizde olmayan bir şeye takar: Ayakkabı, kilo, elbise, okul, para ve şerefsizlik. Evet şerefsizlik onlarda vardı, bizde yoktu. Ona bile taktılar yeri geldiğinde…

Şivemle dalga geçtiler… Eyvallah diyebildim sadece, e harfini uzatarak.

İnsanlar adi şerefsizin teki diyeceğim ama biz de insanız iki gözüm.

Ve sonra… Oturdukları yerden babasının parasıyla, annesinin altınlarıyla bana şov yapan siz güzel insanlar… “Eh işte hala tam anlamıyla yazamıyorsun” diyen güzel insanlar. Sizin babalarınız tomar tomar para getirirken, biz inşaatlara gidip babamıza yardım ettik. Sizin babalarınız, ağabeyleriniz, ablalarınız kitaplar okuyordu. Ve doğduğunuz zaman bile kitap gördünüz. Ben, bizim eve ilk kitap sokan adamım. Ağabeyimin okul kitaplarını saymazsak… Bana kimse işimi de öğretmedi, kitap da önermedi. Ben gittim, hayattan istedim. Ben ne istediysem, kendim aldım hayattan.

Azmime bayılan siz güzel insanlar. Yaşanmışlık var ve görmüşlük. Şimdi benimle dalga geçmenizi, alaya almanızı neden aldırmıyorum, neden mahçup olmuyorum anladınız mı? Ben en son; bakkala, defterle gittiğimde “baban önce borçları ödesin ekmek yok size” sözlerini duyunca mahcup oldum, ağlayarak eve koştum.

Bir insanın ailesi neyse, kendisi de hemen hemen odur. Beni adam gibi büyüttüler. “İşte çok yokluk çektim, şimdi paranın kıymetini biliyorum” diyen insan. Yapma güzel insan, yapma. Yokluk çeken adam ben gibi olur, diğerleri gibi olur. Paraya tapmak mıdır zamanında yokluk çekmek?

O gece anladım.

İnsanları, hayatı ve paranın böyle bir adi bir şey olduğunu. Siz paraya tapmaya devam edin, siz işinize tapmaya devam edin, siz kariyerinize, siz giysilere, siz ayakkabılara, siz modern olmak adına cool müziklere  tapmaya devam edin. Biz değişmedik ulan, değişmedik değişmeyeceğiz!

Size bir şey söyleyeyim mi? Bu yazıyı yazarken gözlerimden akan yaşların bütün sebebi göz damlasıdır. Çok okumaktan mıdır nedir, gözlerim ağrıyordu da… Sevgiyle kalın, saygıyla kalın. Ben burada 3 yıl boyunca bir şeyler anlatmaya çalıştım. Kendiniz olun dedim, ailenizin istediği insan değil. Kimseye dinletemedim, demek ki yeteri kadar iyi değildim. Hala iyi değilim, yazmaya ara veriyorum güzel insanlar.

1 yıl ara verdiğim müziğe geri dönüyorum. Bağlamamı bugün gönderdiler. Herkes kız götürmek için gitar çalarken, ben gidip bağlamayı seçtim. Bağlayamadık ama insanları sevdik…

Ben sizi özleyeceğim, sizde özlerseniz sevinirim. Çünkü artık konvers ayakkabılarım, parfümüm ve birkaç iyi yazım var…

Ve son bir kez kötü espri yapayım, küfür etmeyin lütfen: Siz Mutlu olun, ben Anamur’lu olurum. (Hani Mut, Mersin’in ilçesi ya, o bakımdan şey yaptıydım…)