Her şey insanın kendisinde bitiyor. Aşk, sevgi, iş, başarı veya başka bir şey. Sen acı çekmek istiyorsan çekersin. Sen aşık olmak istiyorsan olursun. Kimse, kimseye acı çektiremez. Sen neyi istiyorsan onu yaşıyorsun. Acı çekmek istemeyen birisi bir süre kendini kötü yapan şarkılardan uzak durur ve görür ki artık acı çekmiyor. İşte her şey böyle. Her şey bizde bitiyor. Hepsi akıl oyunlarından ibaret.
Hepimiz kendimize bir model arıyoruz. Hayalimizdeki insanın boşluğundan sıkılıyoruz ve oraya birilerini koymak istiyoruz. Sonra buna aşk diyoruz. Sonra aşk tatmin etmiyor, buna seks diyoruz. Sonra sekste yetmiyor, buna ayrılık vakti diyoruz. Sonra başka model oluşturuyoruz, sonra başka, daha sonra bambaşka… Kimse, kimse için ölmez ve kimse vazgeçilmez değildir. O halde ne bok yemeye “sensiz yaşayamam” diyoruz? Dedim ya, aklımızla oynadığımız oyunlar işte.
Ve yine, bir zamanlar seviştiğiniz banklar boş kalıyor.
