Eve geliyorum, yorgunum. Haberleri izlemiyorum, zaten televizyonum da yok. Sonra kitaplarımın başına geçiyorum. Önce birini alıp inceliyorum, sonra diğerini. Toza Sor ile başlıyorum okumaya. Ardından bir mesaj alıyorum. Eskiden mektup alırdı insanlar, şimdi ise mesaj alıyoruz.

“Ben evleniyorum” diyor mesajda o.

Sinirleniyorum. Canım acıyor. Ve boş duvarlara bakıp o orospu çocuğunun ona dokunacağını görüyorum. Ama evlenmeyi bu kadar benimle istemedi diye düşünüyorum. Ve patlıyorum:

“Evlenmezsen şerefsizsin” diyorum.

O da “tamam” diyor sadece.

Suçlu ben oluyorum. İnsanları anlamak güç. Her istediklerini yaparlar ama yine geride kalıp izleyenler suçlu olur. Ardından bir mesaj daha alıyorum. Sanki işbirliği içerisindeler.

“Ben evleniyorum” diyor bu da.

“Emin misin?” diyorum.

“Evet, eminim” diyor.

“Durma o halde, hemen evlen” diyorum.

“İşte sen bu kadarsın” diyor.

Yine suçlu ben oluyorum. İnsanlar evlenmek istiyor ve “ben bu kadar” oluyorum. İkinci kez canım yanıyor. Beni kötü biliyor insanlar. Tek kötü erkek beni biliyor kadınlar. Ve umutla evleniyorlar. Ve sonra benim aslında “tüm erkeklerin bilinçaltı” olduğumu anlıyorlar. Onların hayal ettiği gibi değil dünya.

İnsanlar evlenmeyi ve düzüşmeyi benden daha çok istiyor. Ama yine hiçbir şey düşünemeyen ben oluyorum. Şimdi Ümit Besen’den Nikâh Masası’nı dinlemek var ama pencereyi açıyorum. Daralıyorum. Soğuk havayı ciğerime çekiyorum. Hiçbir şey yememiştim. Hava iyi geliyor. Son kalan iki bisküviyi görüyorum yerde. Ağzıma atıyorum, belki ölmem şimdilik diyorum.

Pencereden bakmaya devam ediyorum. Ve işte küçüklüğüm orada. Tam karşımdaki binada. Pencerede duruyor. Soğuk havayı aldırmadan, elinde poşetten uçurtması ve ipini tutmuş, gitmesine izin vermiyor, onu uçuruyor ve gülümsüyor. Koşup bir tane de ben yapmak istiyorum öyle bir uçurtma. Poşetin ağzına ip bağlayıp uçurmak istiyorum. Her şeyi unutup.

Sonra kitleler geliyor aklıma. Deli derler bana. Onlara uymak zorundayız. İnsanlara kendimizi sevdirmek zorundayız. Kiracıyım çünkü. Bu soğukta dışarıda da olabilirdim. Sonra çocukla göz göze geliyorum. Tüm dünyanın anasını bellemiş gibi gülüyor, mutlu oluyorum. Beraber belleyelim diyesim geliyor. Ağzımı elimle kapatıyorum. Poşetten uçurtma, tellere takılıyor ve pis tozlara karışıp poşet hayal oluyor. Şimdi eşitiz çocuk, poşetten hayallerimiz var ve her şeye uzağız. İzlemek, en büyük zevkimiz.

“Geldim, bok adam, geldim” diyerek kapıyı açtı Vran.

Vran’ın yüzünde hiçbir tepki yoktu. Eski dostunu özlediğini saklamayı çok iyi başarmıştı. Tepkisizlik, onun özelliklerinden biriydi. Ve rahatlığı. Ve 6. hissi. Ve kaybetme korkusunun olmaması.

Köstebek, dayanamayıp dostuna sarıldı.

“Vran, dostum, seni nasıl özledim bir bilsen…  Ooo, yine mi içiyorsun Vran?”

“Neden hep heyecanlısın? Sakin olsana azıcık… İçeride Bob Marley çalıyor, senin bu heyecanını görse eminim çok kızardı bize. Hadi geç içeri salak herif.”

“Vran, beni kırıyorsun dostum” diye kedi gibi miyavladı Köstebek.

Vran ise artık dışarıda beklemekten sıkılmış olmalı ki, “Geçecek misin içeri şu .mına koyduğumunun yerinde?” diye bağırdı. Ama tam olarak bağırma sayılmazdı. Onun bağırması bile sakin ve rahattı.

İçeri geçtiler. Ve Köstebek uzun uzun yapacakları işten bahsetti. Vran ise içmeye devam ediyordu. Köstebek, onu dinlemediğini anlayarak susmayı tercih etti. Sonunda. Vran ise “bu işi hallederiz” deyip geçiştirmek istedi.

Kahverengiye çalan siyah renkli bir kapısı vardı Vran’ın. İtalyan model kapısı bir kez daha çaldı.

“Susmayı bilmez misin s.ktiğiminin kapısı?” diye söylendi. Gelen Rüya’ydı. Müthiş giyinmişti Rüya. Ve çok çekici görünüyordu. Vran, kapıyı açarken pişmandı fakat Rüya’yı böyle görünce pişmanlığını unutuverdi. Vran’ın rahatlamaya ihtiyacı vardı. Ve Rüya’da tam bir seksüel obje olarak gözüktü gözüne. Topuklu ayakkabıları kalçalarını ve butlarını ortaya çıkarmaya yetmişti. Kilolu değildi ama kalın bacakları  vardı.

“Eee içeri davet etmeyecek misin böyle güzel bir bayanı?” diyerek, çok seksi bir bakış attı.

Vran’ın bu durum karşısında oldukça sakin olması Rüya’yı sinirlendirmeye yetmişti. Başkası olsa ağzının kenarından salyalar akmaya başlamıştı bile.

“Vay vay vay. Rüya hanım da teşrif etmiş” diye söylenen Köstebek, anlamlı bir bakış attı.

“Ooo Köstebek, yeraltından nasıl çıkabildin?”

“Aynı Rüya, aynı Vran. Sizi yalnız bırakmak istiyorum. Gitmem gerekiyor. “ dedikten sonra Vran’a döndü; “Sende konuştuklarımızı unutma Vran” dedi.

Vran, yine çok sakin bir şekilde kafasını salladı ve onu kapıya kadar geçirdi. Asıl geçirmek istediği ise Rüya’ydı. Vran aklından bunu geçiriyordu. Kapıya kadar değil, sabaha kadar geçirmek. Oldukça odunsu düşüncelere sahipti Vran.

“Sonunda yalnız kalabildik” diye Vran’ı isteyen gözlerle yaklaştı Rüya.

Vran, ona sarılıp kendine çekti. Ve “bu gece çok yorulacaksın” dedi.

Rüya gülümsemekle yetindi. Dile kolay, tam 4 yıldır Vran sevişmiyordu. Ve Rüya bunu az çok tahmin edebiliyordu.

Vran, önce Rüya’nın alt dudağını emmeye başladı. Ardından ateşli şekilde öpüşmeye başladılar. Nefesleri iç içeydi ve Vran resmen çölde kalmış susuz bir gezgin gibiydi. Rüya onun için bir suydu. Elini kalçalarına attı ve Rüya’yı iyice kendine çekti. Yavaş yavaş boynuna indi ve bir yandan da soymaya başladı. Rüya ise uçuyor gibiydi. Vran, Rüya’nın boynuna en sevdiği öpücükten kondurup yavaş yavaş göğüslerine doğru kaydı. Rüya’nın yeterince büyük göğüsleri vardı ve Vran buna bayılırdı. Göğüslerinde çalışmaya başlayan Vran, Rüya’yla birlikte kanepeye doğru bıraktı kendisini. Kanepe, kırmızı ve eski desenlerle kaplı bir kanepeydi.

Rüya da bir yandan Vran’ı soymaya başlamıştı. Yavaşlığı sevmiyordu ikisi de. Ve çok hızlı şekilde sevişiyorlardı. Vran elini iç çamaşırına doğru getirip okşamaya başladı. Rüya’nın inlemeleri başlamıştı. Ve ikisi de birbirini soyduktan sonra bekledikleri an gelmişti. Vran, önce dil ile başladı ve Rüya iyice çıldırmıştı.

“Gel artık salak herif” diyerek Vran’ı kendine çekti Rüya.

Vran ise iyice sertleştikten sonra birden birleştiler. Ve Vran uçuyor gibiydi. Ve Rüya da öyle. İkisi de adeta, yıllardır beklediği bir şeyi yapmışçasına mutluydular. Misyoner pozisyonunda gidip gelmeye başladı Vran. Hızlanmaya ve daha hızlanmaya başladı. Rüya bacaklarını Vran’ın beline doladı. Vran’ı acıtan bir şey vardı.

“Lanet olsun, sanırım ayakkabılarının topukları sırtıma batıyor.”

“Ah, özür dilerim hayatım” diyerek durumu düzeltmeye çalıştı Rüya. Ama gülmeden de yapamadı. Ve Vran’ı sevdiğini bir kez daha anladı.

Vran ise aklına Köstebek ile konuştuklarını getirip geç boşalmasını sağlıyordu. Rüya ise inlemeleriyle ve tırnaklamalarıyla Vran’ı daha da çıldırtıyordu. Kanepenin yanındaki masada ne varsa hepsi aşağıya düşmüştü. Vahşi hayvanlar gibiydi ikisi de.

“Gözlerime bakmasana” dedi Vran. Ona cevap olarak ise Rüya, “Sinirli olmana bayılıyorum” dedi. Çünkü Vran genelde sakindi ve onu sinirli görmek imkansız gibi bir şeydi.

Vran yorulmuştu. Akşamdan beri içiyordu ve pozisyon değiştirip alt tarafa geçti.

Rüya üstüne çıkmıştı ve adeta Vran’ı çıldırtıyordu. Zıplıyor, zıplıyor ve bir daha zıplıyordu. Tıpkı ormanda gezen bir gelincik gibiydi. Ya da kanguru. Tam olarak bilemiyorum, ama bir hayvan olduğu kesindi. Vran bu olağanüstü performans karşısında kendini tutamadı ve nefes nefese söylenmeye başladı:

“Oh Rüya, sanki rüyadayım.”

“Salak herif. Rüya’dasın zaten. Hayatın boyunca göremeyeceğin bir rüyada hem de.”

İkisi de aynı anda boşaldı. Ve Rüya, Vran’ın üstüne uzandı. Vran, yorgun ve mutluydu. Ve artık uyumak istiyordu.

Vran, yıllardır izlediğimiz ve yıllardır okuduğumuz kahramanlar gibi değildi. Hep casusluk, hep savaş, hep plan proje, hep iş içerisinde değildi. Farklı olmak için farklı olmayı istemiyordu. Küfür ediyordu, sevişmeyi seviyordu, içiyordu ve oldukça umursamaz biriydi. Vran, sabah uyanınca Rüya’yı yanında görmemeyi umut ediyordu. Vran’ın Rüya’da en sevdiği özelliği ise yaptıktan sonra pişmanlık duymamasıydı…

Telefon çaldı, arayan yine Köstebek…

bostancıoğlu devran / juande vran denemeleri

Ahıska Türkleri, ya da Meshet Türkleri.. Dede Korkut Kitabı’nda Akesga diye geçer, Gürcüce ise “Yeni Kale” anlamına gelir. Gürcistan’ın Meshetya Bölgesi’nde yaşamış olan halkın adıdır. Önceleri oralar Türklere ve Osmanlı’ya ait olduğu için Ahıska Türkleri gayet mutlu şekilde yaşarmış.

1829′da yapılan Edirne Antlaşması ile Ahıska ve çevresi Ruslara bırakılıyor. Hatta bize Rus Muhaciri bile derler. Hatta bana Rus bile diyen oldu deyip havamı atayım. Neyse, bu SSCB’nin komutanlarından Beriya, Stalin’e mektup yazıyor ve o mektupu onaylıyor Stalin. Gürcistan ve çevresinde yaşayan Ahıska Türklerini göçe zorlamak ve kovmak mektubun ana başlığı. Şimdi burada üstün rusça dilimle detaylara inmeyeyim yani.

Ahıska Türkleri de Erzurum, Kars, Ağrı, Van, Artvin, Ardahan gibi illere ve Kazakistan, Kırgızistan gibi ülkelere göç ediyor. Kalmakta ısrar edenler işkencelere bile maruz kalmış. Ahıska Türkleri’ni sürmelerinin nedeni de kaçakçılık olarak gösterilmiş.

Ahıska Türkleri, öz Türklerdendir. Ve yeni yeni cemiyetleri, dernekleri, kuruluşları kuruluyor. Nüfusu dünyada şu an 630 bin civarıdır. Dini İslam’dır. Ana dili Türkçe’dir. Fakat Azerice’ye oldukça fazla benzer. Hatta ben dedemin falan konuşmasını hatırlıyorum. Azıcık kayıyordu Azerice’ye. Yani şimdilerin Terekeme denilen insanların diline de benziyor. Neyse, Ahıska ve Türkleri hakkında bu kadar bilgi yeter. Zaten ilgisini çeken olursa araştırır bilgilere ulaşır. Üstteki fotoğrafta bayraklarıdır. Filistin bayrağını çağrıştırıyor sanki biraz.

Peki bunlardan bize ne? Bize ne olur mu hiç? Benim dedem Ahıska Türklerindendir. Ve Türkiye’ye göç ediyor. Van veya Ağrı olması lazım, tam hatırlamıyorum. Dedem tam 110 yıl yaşamış koca çınardı. 4 eş filan almış oralara hiç girmeyelim, adamın özeli beyler, karışmayalım. Benim ninem olan Hatice nine, Van’lı Kürt’tür. Dedem Ahıska Türk’üdür. Yani bu öz Türklerden. Babamda İzmir doğumlu, İzmir’de büyümüş. Annem de Muş doğumlu Kürt’tür, İzmir’de büyümüş. Bende İtalyan’ım dermişim. Brezilya dizilerine döndü ama böyle coğrafik bir aileden geliyorum.

Benim olay aslında babamın olayına çok benziyor. Ama işin içine İzmir’de geliyor bende. İzmir’li oluyorum ben. Ama aslında böyle coğrafik bir insanım. Türkiye’yim lan ben. Hatta Meshetya’yım lan ben. Hatta düny…neyse abartmayalım canikom.

Velhasıl-ı kelam; ırklardan bahsedilen bu kritik dönemlerde bunları söylemek istedim. Gördüğümüz gibi işte, hepimiz böyleyiz aslında. İnsan olalım önce, insan.

Daha da velhasıl-ı kelam; şanslı piçin tekiyim ben.

• Açlık Oyunları’nın filmi olursa  soundtrack’ı kesinlikle “Üşür Ölüm Bile” olmalı… Neden mi? Baksana sözlere: “Bir ormanda tutup onu bağladılar ağaca ,yumdu sanki gözlerini uyur gibi usulca..” Katniss, bebeğim, sana gelsin bu şarkı.

• Tamam, adam gazeteci yazar filan ama “Oral Çalışlar” ismi de çok kötü be abi. Oral çalışılır gibi…

• Nezih Ünen’in Anadolu’nun Kayıp Şarkıları albümünde ki bazı şarkılar var ya, onlar işte, çok Anadolu kokuyor. Şarkı koklayan adamı deli sanıp dışladılar…

• Şimdi, ben yeni geldim ya Üsküdar’a filan… Esnaflar filan soruyor. Nerelisin? “İzmir’liyim” diyorum. Ve sonra otomatik olarak “İzmir’in kavakları heeaağ” diyorlar. Ben de “atı alan Üsküdar’ı geçmiş” diyorum. Böyle alakasız konuşmalarla sevdim işte seni İstanbul…

• İETT otobüslerinde Michael Jackson’un olduğunu düşünün. Herkes tutunuyor, düşmemek için. “Lan sen niye tutunmuyon piç?” diyorum… “Ben tutunmadan böyle eğilip durabiliyorum oğlum, hadi şimdi veni vici vokke lan!” diyor Maykıl ve o meşhur duruşunu yapıyor.

•  Orospular açıklama yapmış: “Politikacıların bizim çocuklarımız olmadıkları konusunda ısrarcıyız.”

• İzmir’de polislerden dayak yiyen kadın daha çok ceza almış… Ulan sen kimsin de, kahraman polislerimizden dayak yersin, al sana cezaaaaaa! Al sana, al sana.

• Merhaba Nalan bu sen misin, yoksa arkandaki baban mı? Babansa, söyle, kaçayım amına koyim. Boktan yere dayak yemeyelim, vermeden uğraştırıyorsun zaten.

• Beyler sanata bakın, lütfen, göte bakmayın.
  

Biz tasarımcıların bilmesi gereken bir teknik vardır reklam işinde. Viral Reklam diye bir şey. Aslında başka bir video ama ürünün reklamını yapıyorsun bilinçaltından. İşte bu da tam ona benzer bir şey. Önce Apple’den girelim konuya…

Apple, bizim Steve amcamızın dünyaya bir armağanı değil mi? Tam bir fenomen oldu teknoloji dünyasında. Farklı olmak isteyen, kendini farklı kılmak isteyen herkes Apple sahibi olmak istedi. Apple, “kaliteliyiz, pahalıyız” mantığıyla ürünlerini iki katı fiyatına satıyor. Bunu beğenerek alan vardır, ona söz yok. Ama sırf özentilik için alıp, reklam yapmak isteyen insanlar vardır, onlara sinir olurum.

Peki, Apple neden çoğu ürünün ismini “iPhone, iPad, iMac, iWork…” gibi yapar? Amaç tekleştirmek ve bencilleştirmektir. Gizli gizli, yavaş yavaş yapılan bir olaydır bu. Şimdi ayFonlarını güle güle kullanan bilinçsiz gençler için hayal dünyasında yaşıyor olabilirim ama hayat sandığınız kadar dokunmatik değil, her şey bir düzen içerisinde yürütülüyor ve sizler de para verip hizmet ediyorsunuz. Kıytırık bir kronometre bile parayla değil mi AppStore’de?

İllüminati diye bir örgüt var ve araştıranlar iyi bilir. Irkçılık, milliyetçilik, tekleştirme, bencilleştirme ve eşcinsellik planlarıyla yavaş yavaş insanları birbirlerinden koparmaya başlar. Apple, bu şekilde destek veriyor. “Benim telefonum: iPhone”, “Benim bilgisayarım: iMac”, benim, benim, benim… Tabi bu Apple için geçerli değil sadece, bir sonraki adıma geçelim:

MyNet, Myspace, Radio Mydonose, MyAol, MyFm, YouTube ve diğer sosyal siteleri… Bir sürü var, bir sürü.” E ama bunlar paylaşım siteleri, ne alaka tekleştirmekle?” diyen öküzler duydum. Onlara not-for-sheeples blogunun sahibi böyle cevap veriyor:

“Egerki Myspace paylasim icin acildiysa, peki o zaman ismi neden “Myspace” (benim yerim)? Ismin aslinda “Ourspace” (Bizim yerimiz) olmasi gerekmezmiydi? Olamaz, cünkü bunlari planlayanlar bencilligin ön plana cikmasi icin ugrasiyorlar. Buna bagli olarak, sitenin gösterilen amaci (paylasim) ile kendisine koyulan isim (paylasmayin) bir anlasmazliga yol aciyor ve birbirlerini iptal ediyorlar. Sonucta birsey olmuyor. Yani paylasimda olmuyor. Bugün Myspace te kayitli milyonlarca kullanici asla “gercek” bir dostluk ve paylasim olusturmamakta. Hepsi sadece yalandan bir siber alem olarak kalmakta ve insanlar arasinda sadece mantiksiz bir halat cekme yarisi olusturmakta.”

Haklı değil mi? Facebook, Youtube gibi bu tür siteleri 20 yaşındaki genç biri açtı ve öyle devam mı etti? Hadi canım… Medya tarafından yönetilen dünyada, gizli şeyleri ortaya döken bu sitelere izin verirler mi sence? Bunları onlar istiyorlar, çünkü bu tür siteler de subliminal mesajlara yardımcı olur.

Peki bu adamlar niye bunlarla uğraşır? Çünkü bu adamlar birlik ve beraberliği sevmez. Ve birlik beraberliğin bozulması için tekleştirme, bencilleştirme gereklidir. Sen karşıt ideolojinden bir kişiyi mi daha çabuk kandırırsın, yoksa birlik ve beraberlik içinde olan bir halkı mı? Cevap basit değil mi?

Benim, Apple ile bir sorunum yok. Onların da benimle yok. Zaten tanışmıyoruz. Ama böyle sırf hava için kullanan tiplere de bunları hatırlatmayı borç bildim.

Bilinçaltı mesajı nasıl veriyor o zaman? Nerede beyaz kulaklık görsek, iPhone, iPad geliyor aklımıza değil mi? İşte olay bu. Binlerce bilinçaltı mesajlar var, sizi paylaşmamaya itecek gibi.

Ve televizyonlar…

Burada bas bas TV karşısında boşa zamanınızı kaybetmeyin diyorum ama dinleyen yok belli. Ama TV’leri sevmiyoruz, TV kanallarını yok etmek istiyoruz ve TV’lerin .mına koyuyoruz. Bütün gazeteler, kanallar ve yayınlar işbirlikçi ve yalaka. Gidin kitap okuyun, gidin bir şeyler araştırın, gidin sevişin ama s.ktiğim TV’sini izlemeyin artık. Acun’u ve sizin beyninizi “eğlence” haline getiren programlarını izlemeyin.

Taptığınız liderlerin itaat ettiği tek nokta var. Ahmedinejad ne adam ama değil mi? Yürekli! Ya siktir git. İyi araştırın. Ya da bizim başbakanımız herkese kafa tutuyor, ne kadar yürekli değil mi? Show ulan bunlar show. Masonlarla, mason örgütleriyle ve neredeyse bütün ABD’yle işbirliği içerisinde sizin oy verdiğiniz başbakan… Ben burada bu konulara ve İllüminati’nin derinlerine inmeyeceğim. Birkaç site var zaten, bunlarla ilgili bilgi deposu olan. İnanmak zorunda değiliz bunlara ama hiç mantıksız gelmiyor değil mi?

*Başlık: "Ay bu ne bencillik"

Ve herkes pencereden kafasını sokup bana bir şeyler söylüyor. Bana herkes bir şeyler söylüyor.

“Sen seveceğin kadar sevdin, bundan sonra eğlenmek için bakıyorsun etrafına” dediler bana. Bende “günaydın, başım ağrıyor” dedim.

Ve “kaybetme korkun, kaybetme kaygın hiç yok mu senin” dediler bana. Bende “korkusuz değilim elbette” dedim.

Hatta “sen de adam mısın be” diyen bile oldu. Bende “müsaadenle olurum” dedim.

Bir keresinde “beni de onun gibi sever misin” diyen oldu. Oysa ki “hiç sevişmedik seninle” dedim. İnsanlar sevişmeden tanınamaz.

Bir rivayete göre “what the fucking is going on” bile diyen olmuş bana. Bende “gel hele, bir çay içek” demişim.

Hele çoğu “sen sevginin yanından bile geçmiyorsun, ‘o’ büyük olmuş ne yazar” diyor. “Olur mu, iş görürüz” diyorum.

Ve dar sokaklar gibiydi insanların dar beyinleri.
Ben küçükken, annemi seven bir adam vardı. Babam o adamla kavga etmişti. Ben sevginin yanında değildim, babamın yanındaydım.

İşte bazen sevginin yanında olamazsın. Bazen sevginin tam karşısında olursun.

Şimdi çürüyen sevginizi alın, sessizce gidin.

Aç yattığım zamanlar,
rüya bile göremiyorum anne.

Yine ayak sesleri
ve yine uykudan uyanıyorum anne.

bostancıoğlu devran

Herkes gidiyor ve ben arkalarından artık bakmak istemiyorum. Önce ben gidiyorum… Tekerine sıçtığım otobüsü değil de, önce ben gidiyorum.

Ve boş odama geçiyorum. Işıkları açmıyorum. Önce damacana su şişesine ayağımı vurup acıtıyorum. Ama acısını hissetmiyorum. Acılar benim arkadaşım ve arabesk oluyorum birden.

Ben ve odam… Geriye kalan tek şey.  Herkes gidiyor ve odam benim üzerime kapanıyor. Kimse bana bir şey diyemiyor ve bir şey yapamıyor. Zaten kimse de yok etrafımda.

Odamdan çekip gidesim var uzaklara, mesela yan odaya. Zaten gitme diyen de yok ardımda.

Belki, şu karanlık gecelerden sıyrılıp birileri, gitme diyebilseydi… İşte şimdi bende gitmemiş olacaktım.

Herkes gidiyor ve artık bende gidiyorum. Ve odam kendi yalnızlığında bomboş oluyor yine.

Ve yerdeki dergiler, tarihi geçmiş yiyecekler ve gazeteler.

Şimdi odam da geliyor peşimden ve gitme diyemiyor. Onun da dudaklarından –yani penceresinden- bir çift söz dökülüyor, ışıksız bir şekilde: “Herkes gidiyor…”

bostancıoğlu devran

“Amerikan olmaktan gurur duyuyorum.”

Ve düşündüm ki; “Bu ne demek lan şimdi!?” Amerikan olmaktan gurur duyuyorum. Gördüğünüz gibi, ulusal gurur konusunu hiç anlayamadım. Etnik gururu hiç anlayamadım. Çünkü ben İrlandalıyım ve büyük ebeveynlerimin dördü de İrlanda’da doğduğundan, tam İrlandalıyım. Küçükken Aziz Patrick Günü şenliklerine gittiğimde “İrlandalı olmaktan gurur duyuyorum” yazılı rozetler görürdüm ve bir türlü anlayamazdım, çünkü biliyordum ki aynı adamlar Kolomb Günü’nde “İtalyan olmaktan gurur duyuyorum” rozeti satıyorlardı. Ardından siyahi gururu ya da Porto Rikolu gururu geldi. Bu yüzden ulusal ya da etnik gururu hiç anlayamadım. Çünkü bana göre gurur kendi başına bir şeye ulaşarak ya da başararak kazanılan bir şeydir. “Kazara doğarak” gerçekleşen bir şey değil. İrlandalı olmak. İrlandalı olmak bir “yetenek” değil ki! Sadece boktan bir genetik kaza! “Boyumun 1.80 olmasından gurur duyuyorum” demezsiniz ki. “Kalın bağırsak kanserine yakalanma riskimin yüksek olmasından gurur duyuyorum.” Öyleyse ne sikime İrlandalı, Amerikalı İtalyan ya da diğerlerinden olmaktan gurur duyasın? Ha, bundan mutluysan, ona tamam. Bunu söyle. Arabana “Amerikan olmaktan mutluyum” diye yazdır. Mutlu ol. Gurur duyma. Bu gereksiz bir gurur. Çöküşten önce gurur vardır. Bunu asla unutmayın.”

George Carlin